Hin nýja heilaga biblía

Ég sagði frá markmiði mínu fyrir árið 2015 í þessari færslu hér á gamlársdag. Ansi fögur fyrirheit. 

Borða alltaf of mikið, treð öllu í andlitið á mér án þess að hugsa. Er þó enginn nammigrís, get átt alltkonar góss upp í skáp án þess það trufli mig nokkurn skapaðan hlut. En, brauð, ostar, salat og bara matur, óboj. 

Ég tók því pólítíska ákvörðun eftir rökræður við sjálfa mig - að prófa að taka rækilega til í mataræðinu mínu á nýju ári. Hef oft reynt það sjálf og slengt fram fullyrðingum á borð við að nú sé ég hætt að borða sykur. Eða þá brauð. Já steinhætt. 

Það hefur yfirleitt gengið illa. Bæði vegna þess að ég er ekki ofhlaðin sjálfsaga auk þess sem ég er 100% steingeit og þarf plan. Plön og ToDo listar, það er mitt. 

Hin nýja heilaga biblía.

Þess vegna ákvað ég að prófa 30 daga mataræðishreinsunina frá Davíð Kristinssyni. Skothelt plan.  

Í afar stuttu máli snýst málið um að yfir 30 daga tímabil lætur maður eftirfarandi ekki inn fyrir sínar varir; 

Áfengi

Koffín

Mjólkurvörur

Sykur

Svínakjöt

Glútein og ger

Pakkamat og unna matvöru

Aha. Þetta er rosalegur listi og ég spurði mig hvað í dauðanum ég mætti þá borða. Ekkert? Jú, maður má nefnilega borða helling. Bókin er snilldarlega uppsett, inniheldur bæði fróðleik um mataræðið á mannamáli, matseðla fyrir mánuðinn (þrennskonar) og uppskrifir af öllu því sem á að elda og borða yfir tímabilið. Uppskriftirnar eru mjög góðar og flestar bara venjulegur, hollur heimilismatur. 

Frækex í undirbúningi. 

Með þessu móti er þetta "ekkert mál". Eða þið vitið, þannig. Fyrir mig skiptir miklu máli að ég geti farið algerlega eftir einhverju, en sé ekki sjálf að reyna að finna upp hjólið. Sjálf er ég aðeins búin með þrjá daga og líður vel. Það eina sem ég finn virkilega fyrir er kaffileysið.

Að þessum 30 dögunum liðnum bætir maður smá saman inn tegundum af bannlistanum (ef vill). Með því móti er gerlegt að átta sig á því um hvort fæðuóþol af einhverju tagi sé að ræða. Sumir kjósa í framhaldinu að losa sig alveg við sykur, glútein, kaffi eða hvað annað. Aðrir ekki. 

Er líklega búin að borða fleiri egg þessa þrjá daga en allt mitt líf. Hér má sjá hádegismat gærdagsins. 

Það sem hefur komið mér allra mest á óvart þessa þrjá daga er hve södd ég er allan daginn, enda borða fimm sinnum á dag. Hef auk þess sjaldan brasað eins mikið í eldhúsinu og þessa daga.  

Ekki ber þó að fagna fyrr en að leikslokum. Fyrstu lotu lýkur ekki fyrr en eftir 27 daga og þá met ég stöðuna og það hvað gera skal í framhaldinu. Lofa að leyfa ykkur að fylgjast með annað slagið, svona sérstaklega fyrir þau ykkar sem eruð að íhuga slíka hreinsun. 

Endilega lækið þessa hér og fylgist með. 

Fögur fyrirheit

Enn eitt árið liðið. Finnst með algerum ólíkindum hvað tíminn er fljótur að líða. Alltaf aðeins fljótari í ár en í fyrra, svona eins og tapist alltaf mánuður aftan af. 

Hápunkturinn var að sjálfsögðu þegar Emil okkar leit dagsins ljós 5. júní síðastliðinn. Árið hefur verið afskaplega hamingjuríkt en erfitt í senn þar sem litli krútt-kúturinn hefur látið hafa ansi mikið fyrir sér. Færslan Vanhæf móðir var lesin í tugþúsunda tali og ansi margir könnuðust við aðstæður sem okkar. Enn höfum við ekki náð svefninum á rétt ról þrátt fyrir allar heimsins ráðleggingar og tilfæringar, en það gerist vonandi snemma á næsta ári. 

En. Verð ég ekki að greina frá fögru fyrirheitunum? Er það ekki bara?

Þar sem við elsti sonur sátum og tróðum í okkur skötu á Þorláksmessu bárust umræður að heilsu. Þyngd. Ofþyngd. Vanþyngd. Er það orð kannski ekki til? 

Allavega. Til þess að gera langa sögu afar stutta komust við að því, að eins og staðan er í dag, er hann eins þungur og ég á að vera og ég eins þung og hann á að vera. Þarna á milli er sirka 13 kílóa skekkja. Hann of léttur, ég of þung. 

Þetta ætlum við okkur að rétta af á nýju ári. Átakið Mæðgin svissa á þyng hefst formlega 3. janúar næstkomandi. Þann 1. júní  munum við taka stöðuna og sjá hvort okkar hefur þokast lengra í rétta átt. 

Skemmst er frá því að segja að hann hefur enga trú á mér. Enga einustu. 

Ég ætla hins vegar að mala hann. Verð samt að fá einhverjar hugmyndir að verðlaunum. Mega vera sniðin fyrir mig þar sem hann á ekki sjens. Sorrý.

Gleðilegt ár öll sömul og takk svo mikið fyrir gamla. 

Jólaalmanak heimilisins - 23. & 24. desember

23. desember

Nú fer öll fjölskyldan í bæinn og nýtur jólastemmingarinnar og hittir gamla kunningja. 

24. desember

Nú gætum við að því að nóg sé til af brauði og mjólk yfir hátíðirnar, leggjum á borðið og bíðum eftir að klukkan verði sex. 

--------

Jæja krakkar, þá er bara að koma að þessu ölllu saman.

Þessi er ansi mikið elskaður!

Við vorum á pari við planið í dag, fórum í "bæinn", versluðum síðustu nýlenduvörurnar, hittum allskonar fólk og kíktum á kaffihús. Við Almar Blær létum okkur svo ekki vanta í Þorláksmessuskötuna, en það er besta máltíð ársins að mínu mati. 

Þessar elskur voru svo að detta í hús - jól í plastboxi. Skotnar og hamflettar af bræðrum mínum. Get ekki beðið eftir að skella þeim á pönnuna á morgun og finna lyktina, en engin lykt er jólalegri en af rjúpunum snarkandi á pönnunni á aðfangadag.

P.s. Er enn að klóra mér í hausnum yfir gjöfum sem móðir mín og Jóhanna Seljan vinkona mín færðu mér sama daginn fyrir nokkru. Annars vegar blómið Jólastjarna og hins vegar laukur sem á að blómstra og verða Hýasinta.

Höfum það á hreinu að þetta eru þær tvær manneskjur í lífi mínu sem þekkja mig hvað best. Af hverju dettur þeim þá í hug að gefa mér blóm. Báðum? Ég drep öll blóm.

Það var ekkert öðruvísi í þetta skiptið. Stjarnan orðin allsber og laukurinn hefur ekki sýnt blómið. Bára komin í bleyti og mæjónesan orðin gul. 

Kæru vinir, gleðileg jól. Njótið. 

Jólaalmanak heimilisins - 21. desember

21. desember 

Nú er vel við hæfi að fara í snyrtingu og klippingu fyrir þá heimilismeðlimi sem þess þurfa. 

--------

Við erum löngu búin að þessu sko. Þessar klippingar hér að ofan eru á áætlun á nýju ári. Jibbíkóla. 

Annars þykir mér 21. desember alltaf svo sérstakur dagur - stysti dagur ársins, sumarsólstöður. Frá og með morgundeginum fer dagurinn að lengjast og sólin að hækka á lofti. 

Hér má sjá örlítið brot gjafa, en við búumst við stórflóði þetta árið þar sem öll börnin okkar verða í húsi á aðfangadag. 

Í kvöld skreyttum við svo það minnsta jólatré sem við höfum nokkru sinni haft á okkar heimili. Við erum alltaf með lifandi tré, mér finnst annað ekki spennandi. 

Í ár, í dúkku-íbúðinni okkar og með Emilsbarnið á fullu gasi í göngugrindinni, sáum við hins vegar ekki ljósið í því að hafa alvöru tré. Fengum því lánað oggulítið gerfitré sem við skelltum upp á borð. Sá stutti verður hrifinn þegar hann vaknar í fyrramálið, maður lifandi!

Jólaalmanak heimilisins - 20. desember

20. desember

Nú er jólagjafainnkaupum að mestu lokið og nú pökkum við inn gjöfum og skreytum pakkana. 

--------

Þessi dressaði sig upp fyrir bæjarferð. 

Já, já. Þetta er nú að mestu komið. Fórum einmitt í Egilsstaði í dag og klárðum það síðasta. Fengum einnig í láni pínuponsulítið jólatré sem er algerlega í takt við íbúðina okkar. Meira um það á morgun. 

Já ég veit, mamma segir líka að skriftin mín sé gersamlega ólæsileg. 

Annars langar mig að hrósa í þessari færslu. Versluninni VILA í Kringunni og Smáralind. Eða starfsfólki verslananna öllu heldur. 

Það er stundum bras að búa út á landi þegar kemur að fatainnkaupum. Oft er allskonar fallegt til í heimabyggð en stundum langar manni bara í eitthvað allt annað. Sel ég þá úr mér nýra til þess að eiga fyrir flugi í höfuðborgina og komast í búðir? Nei, ég versla á netinu. 

Það er líka stundum bras, sérstaklega þegar fólk er eins og ég. Oftar en ekki skipti ég um skoðun þegar ég hef þegar ég hef fjárfest í einhverju. Þarf að skila og/eða skipta. Er drottning alls slíks vesens.

Eníveis. VILA. Stelpurnar þar eru alltaf eins og jarðneskir englar. Hafa botnlausa þolinmæði fyrir allskonar fígúrugangi landsbyggðarinnar. Senda mér stundum litla miða með pökkunum og í haust laumuðu þær með regnhlíf í kaupbæti. 

Ég toppaði sjálfa mig í síðustu viku. Datt ekki í hug að bón mín myndi verða samþykkt. 

Pantaði mér semsagt gallabuxur frá þeim síðsumars, svona þegar ég var rétt gengin saman eftir barnsburð. Eða varla. Ráðfærði mig gegnum síma við eina af stelpunum og saman ákváðum við að ég myndi mjókka svo rosalega hratt og mikið að ég gæti hæglega tekið Barbie-stærð af buxum. Ekki svo mikil vandræði, myndi barnið ekki drekka þetta af mér á nóinu? Það héldum við nú. 

Ekki veit ég af hverju mér datt það í hug. Það er ekki eins og Emil sé mitt fyrsta barn og hafa hin þrjú drukkið mig mjóa? Nei, það hafa þau ekki. Ef eitthvað er þá hef ég alltaf bætt á mig í fæðingarorlofinu, allt gersamlega í mínu eigin boði. 

En þarna í sumar var ég búin að steingleyma þessu öllu. Pantaði buxurnar og ekki einar, heldur tvo liti. Til þess að eiga nú til skiptanna sjáiði til. 

Ha, hvað segiði? Pössuðu þær? Nje, ekki alveg. 

Barnið búið að drekka af mér kílóin núna, sex mánuðum seinna? Nje, ekki alveg. 

Hvað átti ég að gera? Láta þær hanga inn í skáp og bíða eftir að ég mjókkaði í þær? Nei. Ég gat ekki lengur horft á þessar buxur rykfalla. Jú, ég reyndi að troða mér í þær. Kom þeim upp, en lengra náði það ekki. 

Ríng, ríng; "Halló. Ég er með smá vesen, bara pínulítið..."

Ekki svo mikil vandræði í VILA frekar en fyrri daginn. Viðurkenndi slaka framtíðarsýn og miðilshæfileika mína og afgreiðslustúlku. Ekki hafði þó vantað bjartsýnina!

 Þar sem um "beisik-vöru" er að ræða, buxur sem koma aftur og aftur, þá mátti ég bara senda þær og fá aðra stærð um hæl. Sem ég get þá mögulega hneppt utan um bumbuna á mér. 

Þær eru komnar í hús, ferlið tók ekki nema þrjá daga, fram og tilbaka. Þetta kalla ég góða þjónustu, enda segi ég frá því hvar sem ég kem, öllum sem vilja og ekki vilja. 

Áfram VILA!

Jólaalmanak heimilisins - 19. desember

19. desember

Nú skrifum við á lista allt sem þarf að kaupa inn til jóla af matvöru og kaupum jólaölið. 

--------

Listinn er klár og bíður Bónusferðar á morgun. Grænar baunir, malt&appelsín, rauðkál og jólaservíettur. Menningarferð í Egisstaði, það er nú eitthvað. 

Handklæðaofninn okkar er ekki í svo Guðlegum ljóma. Myndefnið er bara svo lítið spennadi að ég gat ekki annað en filterað það pínulítið. 

Nýja þurrk- og "hitunaraðstaðan"

Annars finn ég mig knúna til þess að segja frá "atvinnutilboði" sem mér barst í dag. Ég er með "app" í símanum mínum sem heitir Alfreð. Þar skráði ég helstu upplýsingar um mig, við hvað mig langaði að starfa og upp á hvað ég hef að bjóða sem starfskraftur. Ekki að ég sé að leita mér að vinnu - þetta er áhugamál hjá mér, svona rétt eins og að skoða fasteignaauglýsingar daglega þó svo ég sé ekki að leita okkur að íbúð. 

Allavega. Ég hef kannski eitthvað ofmetið mig þegar ég skráði upplýsingarnar hjá Alfreð. Eða þannig. Hef oftar en einu sinni og oftar en tvisvar sagt frá slakri stærðfræðikunnáttu minni opinberlega. Var mitt versta fag alla mína skólagöngu og mig dreymir enn reglulega að ég eigi eftir að klára einn stærðfræðiáfanga til stúdentsprófs. Viðbjóður. Alltaf jafn slæm martröð. 

Í dag bárust hins vegar eftirfarndi skilaboð frá Alfreð stórvini mínum; 

"Hæ. Alfreð hér. Ég er með starf sem gæti hentað þér. Verkefnastjóri við tækni- og verkfræðideild Háskólans í Reykjavík."

Já, ok. Það er nebblega það. 

Ég er með kenningu. 

Ég tel að nýtilkomin tækni- og verkfræðikunnátta mín hér innanhúss hafi spurst út og þá í herbúðir Alfreðs. 

Við fjölskyldan höfum nú búið í nýlegri íbúð í Bakkagerði 10 í eitt og hálft ár. Það var svo um daginn að mér datt í hug að kveikja á handklæðaofninum á baðherberginu. Ekki spyrja mig að því af hverju ég gerði það ekki fyrir einu og hálfu ári fyrst, því get ég ekki svarað. Nú eða þá einhver annar. 

Stuttu síðar gekk dóttir mín inn á bað og segir; "Nau, nau. Það er kominn gólfhiti á baðinu". 

BINGÓ. 

Verði ljós.

Tendrun handklæðaofns = gólfhiti. 

Ég sumsé lagði gólfhita á baðherbergisgólfið alein og sjálf. Með einu handtaki. Eins og að drekka vatn. 

Kvöld eitt átti ég leið inn á bað. Þar lágu vinnufötin hans Gísla eins og hráviður um allt. Ég spurði hverju þessi umgengni sætti. Jú, hann var að hita fötin, svo voða, voða notarlegt að fara í þau volg á morgnana. 

Ja, hér og hér. 

Í gær lá leið mín enn og aftur inn á bað. Að þessu sinni lá á gólfinu risastórt handklæði. Eins og hundur. Ég spurði dóttur mína af hverju hún hafi hent íþróttahandklæðinu sínu á gólfið. 

"Það var blautt, ég er að þurrka það,"  sagð'ún. 

Nó vorrís, ég er búin að fjarlægja límmiðann af gleraugunum mínum. 

Tækni- og verkfræðikunnátta mín hefur því aldeilis skilað betra lífi hér í B10. 

Já veistu Alfreð, ég held ég treysti mér bara alveg til þess að taka þetta að mér. 

Hvenær á ég að byrja?

Jólaalmanak heimilisins - 18. desember

18. desember

Þeir sem gera jólasælgæti eða piparkökuhús gera það í dag. Það er skemmtileg tilbreyting og allir hjálpast að. 

--------

Ég er ekki mikill súkkulaðisökker og því síður ef það inniheldur marsípan eða möndlur. Hefðbundin konfektgerð gerir því sama og ekkert fyrir mig. 

Mynd; Gulur, rauður, grænn og salt.

En þetta nammi, það bræðir hjarta mitt. Ég held að ég hafi ekki náð almennilegum þroska á nammisviðinu, finnst Mackintosh mikilu betra en Nóakonfekt. 

En þessir heimatilbúnu lakkrískubbar af uppáhalds uppskrifasíðunni minni Gulur, rauður, grænn og salt, þeir eru af öðrum heimi. Þeim get ég troðið í mig þar til ég nánast æli af áti. 

Ég er þekkt fyrir að vilja bara "gamalt nammi" - allt sem er seigt og hart. Þarna blandast saman guðdómleg seig karamella, lakkrís, krispís og smá súkkulaði. Himneskt, segi ég og skrifa!

Annars keppist fólk nú um að birta óskalistana sína. 

Jú, jú. Mig dauðlangar í...

Þetta fiskahálsmen frá Hring eftir hring. Ég geng ekki með hálsmen almennt og sé aldrei neitt sem þykir fallegt eða langar í. Þessi litli fiskur kallar þó á mig, en þá er það upptalið.  

Jón í lit. Ó, elsku Jón. Þú mátt svo sannarlega verða minn. Ekki skemmir að hönnuðurinn heitir Almar, alveg eins og minn uppáhalds. 

Gúmmístígvélin úr Farmes Market. Já, mig vantar þau sko. 

Og jafnvel þessa skó úr Dúkkuhúsinu. Alveg satt. 

Síðast en ekki síst. Risastóran trefil. Alveg svo það sjáist varla í mig. 

En þó. Most of all; 

Mig langar að sofa. 

Ég þrái að fá að sofa. 

Nei, ég verð að fara að sofa, en nú hef ég ekki sofið meira en fjóra sundurslitna tíma á sólarhring í heilt ár. 

Það er ekki hægt af því það er ekki hægt. 

Er óglatt af þreytu. 

Einhver sagði að það þyrfti heilt þorp til þess að ala upp barn. Þetta er það skynsamlegasta og besta sem ég hef heyrt. 

Getum við byrjað núna? Að láta Emil "ganga á milli".  Við þurfum ekkert að sofa lengi, bara eins og fimm daga. Gætum sótt hann um hádegi á Þorláksmessu. 

Ókei?

Ást og friður.