Svellkaldur kvöldmatur!

Mér er mjög vel við kaffi. Líka ís. Eiginlega bara mjög, mjög, mjög.

Byrjaði að drekka kaffi 14 ára í frystihúsinu á Stöðvarfirði. Að vera að ormahreinsa frá sex á morgnana til fimm á daginn krafðist þess hreinlega. Ekkert var betra til þess að hressa þreytt augu og loppna putta en bleksvarta kaffið sem Helena verkstjóri hellti uppá. Allar götur síðan þá hef ég drukkið kaffið mitt kolsvart og sykurlaust - nema þá á dögum sem ég vel krúsidúllur eins og Latte. Veit líka fátt betra en ís. Vil þó aðallega vanilluís, helst heimagerðan. Það er fullnæging í skál. 

Það gefur þó augaleið að "kaffiís" er málið. Fannst ég eiga svoleiðis skilið í kvöldmat, af því ég er lasin skiljiði. Meira að segja alein heima og lasin. 

Byrja að sjálfsögðu á því að hita mér kaffi, sterkt og gott...

Átti svosem ekki neinn fansí ís, heldur afgang af fimm lítra dollunni sem við Gísli keyptum í Krónunni um daginn. Note to self: Aldrei fara svangur í búð!

Byrjaði á þessum gjörningi þegar ég vann í Alcoa. Það var alltaf ís í eftirmat á fimmtudögum. Í fyrstu glápti fólk á mig þegar ég fyllti glasið mitt af ís, en notaðist ekki við skál eins og aðrir... 

Daddaramm, svo er bara að hella sjóðandi heitu kaffinu út á ÍSkaldann ísinn - passið að gera ekki mikið, bara dass...

...Umhumm, eitthvað sirka svona...

Svo bara hræra og njóta. Ég drekk svo extra kaffi meðessu. Er ekki frá því að ég hafi aðeins hresst eftir kvöldmatinn, svei mér þá!

Sunnudagsspjall um föstudags-f/k-lipp

Ég er á lífi. Fór meira að segja í klippingu á föstudaginn - aldrei þessu vant! Það er reyndar alls ekki satt, þetta með aldrei þessu vant. Er með klippingablæti. Alvarlegt!

Þykist alltaf vera að safna hári en nenni því svo engan vegin þegar ég er alveg að ná takmarkinu. Merkilegur andskoti. Alltaf sami hringurinn, alveg eins og leið sjö hjá Strætó.

Mín er nokkurnvegin svona:

• Ég tek æðiskast og klippi mig. Læt klippa mig öllu frekar, sem betur fer. Væri slæmt ef mér færi að detta í hug að spara mér þann pening. Oftar en ekki eftir að hafa séð eitthvað hipp og kúl í miðlunum. 
• Hringi í klipparann og verð helst að komast að ASAP. Umhumm. Á sem betur fer skilningsríkustu og bestu klippara í bransanum, önnur staðsett hér á Reyðarfirði og hin í Reykjavík. Sniðugt kerfi. 
• Sé samstundis eftir að hafa klippt mig um leið og það er yfirstaðið. 
• Við tekur þetta: Safni, safni, safni. Ég safna og enda svo alltaf með því að taka allt saman upp í tagl/snúð. Fæ svo ógeð á öllu saman. 
• Æðiskast. Hringur tvö and so on.

Eníveis. Heimsótti Helenu mína á Exító á föstudaginn og útkoman varð þessi...

Er svosem ekki ósvipuð því og ég hef oft verið, þannig. Líkar alltaf betur við beinar línur heldur en tjásu-somþíng. Það er einhvernvegin ekki ég. 

Á síðustu tveimur árum hef ég farið nokkra hringi eins og sjá má hér að neðan...

Þessi mynd er tekin sumarið 2011. Þarna var ég augljóslega búin að vera voða dugleg og þolinmóð stelpa.

Um haustið fékk svo eins og oft áður leið á öllu saman og var þá ekkert að tvínóna við hlutina,  nánast allt látið fjúka!

Fljótlega heltók söfnunaráráttan mig á ný en verkefnið var allt annað en auðvelt þar sem ég var alveg rökuð í annarri hliðinni.

Fór svo eitt kvöldið til Helenu og bað hana um að gera eitthvað fyrir mig. Gleymi ekki þegar Bríet vaknaði morguninn eftir, starði á mig og sagði; Klippti hún þig sítt? Á þessu tímabili var ég oft kölluð Playmokallinn 

Þessi mynd er tekin í fyrra vor.

Þessi í sumar!

Þessi er tekin á Þorrablótinu í janúar. Þar var ég bara komin með töluvert sítt hár. Helena hafði lofast til þess að henda því einhvernvegin upp og gera mig sæta og fína. Í mér voru farnir að blunda klippidraumar. Helenu seinkaði á Þorrablótsdaginn sem varð til þess ég var búin að drekka pínu rauðvín þegar hún kom. Maður fær oft svo snjallar hugmyndir í glasi og ég mætti sumsé með stutt hár á blótið, enga greiðslu!

Hringnum var lokað á föstudaginn, í bili.

Verið hjartanlega Óvelkomin...

...ekki þið sko, heldur veikindin!

Hélt í gærkvöldi að mínar síðustu mínútur væru upprunnar og datt ekki í hug eina mínútu að ég myndi lifa nóttina af. TREO sér þó um sína og er eini vinur minn í þessari baráttu.

Góða helgi

Atvinnuleysi er mannskemmandi

Samkvæmt hagstofu Íslands var 4.7% atvinnuleysi á Íslandi í febrúarmánuði 2013. Nú eru um fimm og hálfur mánuður síðan ég gekk til liðs við umrædda prósentutölu. Eftir lögbundinn uppsagnarfrest á launum sem og útborgað orlof geng ég nú á Guðs vegum. Ekki alveg kannski, heldur á vegum Vinnumálastofnunar. Það er ekki góð skemmtun.

Fór einmitt í ráðgjafaviðtal hjá stéttafélaginu mínu í gær þar sem ég fékk að vita að ég fengi heilar 172 þúsund krónur útborgaðar á mánuði. Helvíti fínt bara. Þegar ég verð búin að borga leiguna á ég 30 þúsund kall eftir, en þegar ég hins vegar verð búin að borga alla greiðsluþjónustuna er ég allavega komin 30 þúsund kall í mínus. Þá á ég eftir að kaupa í matinn, taka bensín og allt hitt sem tilheyrir því að lifa. Þið getið þá hæglega reiknað út mínustölu mínum um mánaðamót! Blessunarlega hef ég þó Gísla mér við hlið og slepp því við að flytja með krakkana á tjaldstæðið eða þá fara að selja mig. Þrátt fyrir það stórefa ég að endar nái saman hjá okkur við þessar aðstæður.

Peningahliðin er ein, andlega hliðin er önnur. Þeir vita sem hafa staðið í mínum sporum að nauðsynlegt er að vera alveg á tánum til þess að tapa ekki sönsum undir þessum kringumstæðum. Eins og talandi sýnidæmi. Ég hef gengið í gegnum allan skalann sem rannsóknir sýna að einkenni fólk sem missir vinnuna sína. Fyrst var ég fjúkandi reið og fannst ég alveg svakalega ómöguleg. Eftir að ég áttaði mig á því að svo væri ekki, sætti mig við missinn og horfði á hann sem sem tækifæri til að hefja nýtt tímabil og halda áfram að byggja starfsferil minn upp annarsstaðar var spurningin - en hvar? Það er vissulega erfitt að finna spennandi atvinnutækifæri á svo litlum stað. Auðvitað hef ég haft öll skilningarvit galopin og sótt um þau störf sem mér finnst henta. Þetta er bara óendanlega þreytandi og leiðinlegt ferli.

Ég tek svo sannarlega hattinn minn ofan fyrir þeim sem eru heima mánuðum eða jafnvel árum saman. Sama hvort þeir eru í sömu sporum og ég eða hreinlega velja það að vera heima. Jeremías. Það eitt að detta út úr rútínu, að fara ekki út með fjölskyldunni á morgnanna til að takast á við krefjandi verkefni er pínu "lamandi". Það er erfitt að útskýra þetta, en eftir því sem maður hefur meiri tíma og er lengur heima, því latari verður maður. Merkilegt og algert rannsóknarefni fyrir mastersnema!

Langvinnt heimahangs á engan vegin við mig, bara ekki! Fyrir utan stanslausar peningaáhyggjur leiðist mér svo yfirnáttúrulega að hanga heima og gera ekki neitt að ég hef þróað með mér ímyndaða vinkonu - verst að hún er álíka fúl orðin að hanga með mér og ég henni. Fríða fúla! Ógeðslega leiðinleg. Oj.

Ef kosið væri um leiðinlegustu manneskju Reyðarfjarðar þessa vikuna væri ég ótvíræður sigurvegari. Ótvíræður! Jafnvel aðra vikuna í röð. Fengi hugsanlega áritaðan platta og glimmerkórónu. Gísli á heiður skilinn af vera ekki margoft búinn að kasta mér fram af svölunum - stappar þess í stað í mig stálinu og sannfærir mig um að ég sé mesti töffari í heimi þegar ég tek "ómögulegu ræðuna" og músaköstin. Bestur.

Vá hvað ég er leiðinleg! Eru ekki örugglega allir hættir að lesa? Skýrslan um Hrunið er að öllum líkindum mun meira skemmtilefni. Almáttugur.

Ég hef þó passað mig á því að troða mér reglulega í allt, allt of þröngan og þvælda Pollýönnugallann og stunda uppbyggiegt og jákvætt sjálfstal. Hvað er það versta sem gerist? Hlutirnir gætu verið svo miklu verri. Ég er heilbrigð, með góða heilsu. Ég á þrjú undraverð börn, góðan kærasta og fjölskyldu sem og fullt af frábærum vinum. Hvað er ég að tuða?

Ég hef líka haft allt of mikinn tíma til að hugsa og því fengið ógrynni hugmynda í hausinn á þessum tíma. Allt frá skemmtilegum bókahugmyndum, áframhaldandi námsmöguleikum, öðrum framtíðaráformum og almennt því að gera heiminn betri. Vandinn er sá að ég verð augljóslega að vera minns í 100% vinnu meðfram heimilinu til þess að koma mér að því að framkvæma eitthvað að þessu!

Ekki er hægt að draga nokkra niðurstöðu af þessari færslu. Enga einustu. Fengi ekki hátt ef um fræðilega umfjöllun væri að ræða.

Helstu staðreyndir eru þó þessar: Ég verð að fá vinnu því ég get ekki hangið svona heima stundinni lengur! Það segi ég og skrifa. Auk þess er ég að verða allt of feit í Pollýönnugallann! Mér finnst hann líka ógeðslega lummó.

P.s. Myndin hér að neðan er ekki af mér að stökkva í sjóinn úr leiðindum og frústrasjón, heldur var tekin á leið minni á Bræðsluna árið 2011. Það var gaman. Ójá.

Takk!

Þegar ég settist við tölvuna í gær til þess að skrifa hugleiðingar mínar um mikilvægi góðra stjúptengsla óraði mig ekki fyrir þeim viðbrögðum sem pistillinn átti eftir að hljóta. Viðbrögð er kannski ekki rétta orðið, heldur þeim fjölda "heimsókna" á síðuna mína eftir  - jú og auðvitað fallegra orða og hundruða "læka".

Umræðuefnið var reyndar alls ekkert á dagskrá, heldur gubbaðist uppúr mér í helberu gæfusílakasti eftir samtal mitt við Rebekku hálftíma áður. Ætlun mín var held ég að skrifa um myndaramma, en langaði það svo eitthvað miklu minna þegar ég settist niður.

Það er ekki langt síðan ég fór aftur af stað með bloggið mitt. Á venjulegum degi lesa milli 100 og 200 manns pistlana mína, allt niður í 70 (ef ég býð upp á eitthvað ógeðslega óspennandi) og upp í 300 (ef ég  er skemmtileg og næ að semja krassandi fyrirsögn) sem mér finnst bara mjög fínt. Í gær litu aftur á móti 1242 gestir við. Tólfhundruð fjörutíu og tveir! Takk kærlega pent!

Ég er himinlifandi, algerlega! Fyrst og fremst segir þetta mér þó að umræðan um málið sé alltaf þörf, enda mikilvægara en flest allt.

Takk fyrir frábærar viðtökur. Hjálpumst að við að vernda æskuna. Love and peace!

Góð stjúptengsl eru meira virði en allt heimsins gull!

Ég þakka fyrir stjúpmóður barnanna minn á hverjum einasta degi, jafnvel oft á dag. Reyndar vil ég alls ekki kalla hana stjúpmóður, heldur hina mömmu þeirra eða þá bara Rebekku.

Af hverju? Ég þekki allt of mörg dæmi þess að samskiptin milli fjölskylda barna gangi erfiðlega og oft á tíðum mjög illa. Það bitnar því miður aðallega á þeim sem síst eiga það skilið, börnunum sjálfum. Sorglegt.

Ekki er nú svo að ég sitji hér með pússaðan geislabaug og láti sem öll samskipti hafi verið eins og ljósbleikt kandífloss frá fyrsta degi. Alls ekki. Eðlilega gekk á ýmsu fyrstu 10 kílómetrana en einhvernvegin hefur okkur öllum borið gæfa til að snúa málunum þannig í dag að allir beri sem mestan hag af.

Ég veit að sumum þykir þetta allt saman undarlegt. Að ég kíki með krakkana í kaffi til Rebekku og Rúnars litla eða við Rebekka séum vinkonur á hinni heilögu Facebook. Töluðum einmitt saman í morgun og djókuðum með það að við Gísli yrðum bara að flytja inn á þau meðan ég væri atvinnulaus, svona til að lifa af. Yrðum bara í koju í gestaherberginu og allir myndu skiptast á að elda. Bara eins og í sumarbúðum. Kannski er eðlilegt að sumir klóri sér í hausnum vegna þessa, því miður eru slík samskipti  ekki sjálfgefin.

Ég er ekkert að tala fyrir því að fyrrverandi sambýisfólk sé í matarklúbb með sínum nýju mökum eða að mamma A og mamma B séu trúnaðarvinkonur. Alls ekki. En, léttirinn og frelsið fyrir alla sem hlýst af betri samskiptum er ómetanlegur.

Fyrir utan að líða dásamlega með það sjálfri þá finn ég hvað það skiptir krakkana miklu máli að allir séu saman í liði. Að við getum talað um Rebekku, pabba og Rúnar litla sem hluta af okkur öllum. Þór einmitt spurði áður en Rúnar fæddist hvort að hann kæmi þá með þeim til okkar aðra hverja viku - fannst ekkert að því og bara sjálfsagt. Þetta fannst mér lýsa því best hvað þetta er allt saman eðlilegt og gott.

Það sem skiptir mig öllu máli er að börnin mín séu elskuð af öllum sem eiga við þau dagleg samskipti. Frá fyrsta degi hef ég fundið að Rebekka hefur tekið þeim sem sínum eigin og alltaf talað þannig - en það skilar sér að sjálfsögðu til vellíðunar og væntumþykju frá krökkunum til hennar.

Skilnaður er aldrei auðveldur eða fyrsta val. Því miður enda rúmlega helmingur sambanda þó þannig og í þeirri stöðu vænlegast að gera allt sem í okkar valdi stendur til þess að spila sem best úr aðstæðum, allra vegna.

Ég vildi svo óska að fleiri væru eins heppnir með þetta allt saman og við. Þá væri heimurinn betri.

Frostþurrkun nagla - hraðferð/103

Þetta er síðasta naglalakkfærsla ársins, ég sverða - nema þá ég seti á markað mitt eigið!

Ég hef ekki tölu á þeim skiptum sem ég er búin að brasa við að naglalakka mig með tunguna út í munnvikinu af einbeitingu en geri svo þau mistök "að fara of fljótt af stað" - þá meina ég að fara að stússast eitthvað og skemma allt saman. Sitja uppi með putta með krumpuðu og rispuðu lakki. Það er bara fátt meira pirrandi en það!

Hef einmitt oft hugsað um það hvort ekki sé til neitt húsráð við vandanum - annað en að sitja lengur kyrr og horfa á lakkið þorna, en það bara hentar mér alveg einstaklega illa. Neðangreint ráð hefur stundum poppað upp í hausinn á mér án þess að mér dytti í hug að framkvæma það. En, þegar vinir mínir á Pinterest (einu sinni sem oftar) kynntu þetta fyrir mér, þá stóð ekki á mér!

Ráðið er einfalt og gott. Settu ískalt vatn í skál (ég lét renna allan tímann sem ég var að naglalakka mig). Leyfðu lakkinu að þorna í tvær mínútur með eðlilegum hætti en skelltu nöglum svo á bólakaf í skálina og haltu þeim þar í þrjár mínútur, sem er nægur tími til þess að lakkið harni algerlega! Semsagt frostþurrkun!

Ég prófaði þetta og það virkaði! Var að vísu komin með náladofa af kulda í aumingja puttunum mínum, en, það grær áður en ég gifti mig! Þið getið skoðað þetta nánar hér.